ความรู้สึกผิดที่ไม่มีใครพูดถึง
ขอพูดในสิ่งที่หลายคนไม่กล้าพูดออกมาดังๆ: บ้านของเราใช้ภาษาอังกฤษเป็นหลัก บทสนทนามื้อเย็น ข้อความ WhatsApp การคุยก่อนนอน การโต้เถียงเรื่องเวลาหน้าจอ — ล้วนเป็นภาษาอังกฤษ ภาษาอังกฤษ และภาษาอังกฤษ ทั้งฉันและสามีต่างก็เรียนภาษาจีนที่โรงเรียน แต่ระหว่างช่วงเรียนจบกับการเป็นพ่อแม่ ภาษาจีนก็ค่อยๆ หายไปจากชีวิตประจำวันของเราอย่างเงียบๆ
ดังนั้น ทุกปีในช่วงฤดูสอบปากเปล่า ความรู้สึกผิดก็จะมาถึงตามกำหนด ในแบบฟอร์มเรียกมันว่าภาษาแม่ แต่ในบ้านของเรา มันเหมือนญาติห่างๆ — เจอตามงานเลี้ยง ทักทายอย่างสุภาพ แต่ไม่ค่อยสนิทสนม
ถ้าบ้านของคุณเป็นแบบนั้นด้วย โพสต์นี้เหมาะสำหรับคุณ เพราะนี่คือสิ่งที่ฉันได้เรียนรู้จากการพาเด็กสองคนไปสู่